Remco Kortenoeven vertelt: door beweging komen mensen los.

Remco (48) behoorde tot de absolute atletiek-top van Nederland. In 2002 was hij was Nederlands kampioen op de 5000 meter. Tot een ernstige blessure roet in het eten gooide. “Topsport is een keiharde wereld. Sport is bij mij nooit ten koste van alles gegaan. Hierdoor kon ik alles snel in perspectief plaatsen. En kon ik verder met mijn sociale carrière. Ik heb Fysiotherapie en Bewegingswetenschappen gestudeerd. Dit kwam me tijdens het sporten ook al goed van pas. Ik vond een leuke baan bij Nuon, waar ik er als bedrijfsfysiotherapeut voor zorgde, dat zieke medewerkers beter terugkwamen. Niet alleen op fysiek vlak, maar ook mentaal. Ik bracht mensen in beweging.”

Zes jaar geleden overleed Remco’s vrouw plotseling en bleef hij achter met drie jonge kinderen. “Ze waren destijds 1, 2 en 3 jaar. Je leven staat compleet op zijn kop, maar je moet vooruit. Je moet prioriteiten stellen en de verschillende balletjes in de lucht houden. De kinderen waren nog jong toen hun moeder overleed, ze hebben weinig herinneringen aan haar. Ze missen niet specifiek hun eigen moeder, maar meer een moederfiguur. Zoals het bij vriendjes en vriendinnetjes thuis gaat. Ik probeer ze genoeg liefde te geven en hoop dat het voldoende mag zijn voor hun verdere ontwikkeling.”

“Gelukkig springen mijn ouders en schoonouders bij waar ze kunnen. We zijn een gelukkig gezin. Ik zong altijd met mijn kinderen het liedje: ‘Alles komt goed’. Een tijdje geleden zei mijn dochter: “Papa, alles is toch al goed?” “Dat raakte me wel, moet ik zeggen.”

“Enige tijd geleden ben ik op zoek gegaan naar vrijwilligerswerk. Ik ben bij het CMD binnengelopen, zij hebben me verwezen naar de bewegingsbank van Bewegingscentrum Son en Breugel. Sindsdien verzorg ik circuit training voor een groepje van vijf ouderen. Erg leuk om te doen!”

Eerder heb ik ervaring opgedaan met verzorgingswerk met cliënten met een meervoudige beperking.  Dit was binnen het activiteitencentrum in Vught, destijds onderdeel van Stichting VLG en in 2009 opgegaan in SWZ. Door de warmte van de cliënten in combinatie met het harde topsportklimaat voelde ik me in balans.”

“Ik was op zoek naar vrijwilligerswerk, dat aansloot op het bewegingsstuk. Toen ben ik in contact gekomen met Cora van der Heijden, vrijwilligerscoördinator van SWZ. Aanvankelijk ben ik met cliënten gaan zwemmen. Daarna kwam het wandelclubje. Elke week ga ik een uurtje wandelen met Paul, Jouke en Maartje. Dit zijn drie cliënten die ik ophaal bij de houtafdeling van het DAC op Zonhove.”

“Iedereen heeft behoefte aan beweging. Door beweging komen mensen los. Tijdens de wandelingen praten we over wat er goed gaat en niet goed gaat. Die 1-op-1 aandacht is goud waard. Niet alleen voor hen, ook voor de begeleiders op de woning. En voor mezelf. De gesprekken met cliënten zijn eerlijk en puur. Ik speel geen rol, maar ben gewoon mezelf. Bovendien krijg ik de energie die ik geef, dubbel en dwars terug.”

“Nu mijn kinderen al wat ouder en zelfstandiger zijn, ben ik ook voorzichtig uit aan het kijken naar een baan in loondienst. Op voorwaarde dat het zich laat combineren. Liefst met deze doelgroep en bij voorkeur binnen SWZ. Ze hebben mijn gegevens.”