Hanneke Daamen vertelt over: zelf een oplossing mogen bedenken.

“Blij? Ja, nu wel. Maar het was best een hobbelige weg om uiteindelijk te komen waar we nu staan.” Dat ‘we’ slaat op: team ondersteunend verpleegkundigen (TOV). Een gloednieuw team waar Hanneke (33), persoonlijk begeleider bij SWZ, actief aan heeft meegebouwd. TOV is een passend antwoord op een tekort aan verpleegkundige achterwacht op locatie Zonhove, dat vorig jaar steeds nijpender werd. “We bespraken het probleem met de zorgdirecteur. Die herkende het en zei: ga het maar oplossen, als je er maar wel voor zorgt dat er voldoende capaciteit beschikbaar is om de zorg te verlenen die nodig is. En het mocht ook wel wat kosten.”

“Dit was best schrikken. We waren niet gewend om ineens zo’n verantwoordelijkheid te krijgen! Ik voelde me een beetje overweldigd. Een fantastische kans natuurlijk. Maar ik voelde ook stress. Veel collega’s wisten in die tijd, dat we met de klus bezig waren. En allemaal hadden ze er een mening over. Dan is het lastig om goed bij jezelf te blijven. We moesten ook allerlei dingen uitzoeken. Geen idee bij wie we waarvoor moesten zijn. Dat zochten we zelf uit. Bovendien zat er veel druk op. Het probleem moest zo snel mogelijk worden opgelost. Maar ik kan niet toveren, hè!? Toch kozen we voor de minst makkelijke weg: een heel nieuw team opzetten, los van de reguliere zorg, dat de handen vrij zou hebben om alle teams te kunnen helpen met hun verpleeginhoudelijke problemen zonder dat er even tussendoor te hoeven doen.”

Nog even over die hobbelige weg… wat bedoelde je daar nu mee? “Nou, het was een spannende tijd met twee gezichten. Samen bouwen aan iets nieuws geeft geweldig veel energie. Ik heb een HBO-opleiding gevolgd. Die kennis kon ik toen eindelijk echt goed gebruiken. Mooi natuurlijk. Maar als je iets nieuws bedenkt, kom je allerlei mensen en problemen tegen. Dat gaat niet allemaal, zoals je hoopt. Dan waren we bijvoorbeeld in ons enthousiasme een pad ingeslagen, dat de zorgdirecteur dan niet zag zitten. Dit was soms best trekken en duwen. Bovendien was dit voor iedereen in ons team nieuw en onzeker. We gaven onze vaste baan op, voordat we zeker wisten, dat we een plek zouden krijgen in het nieuwe team.

Soms voelden we ons een speelbal in het proces. Je moet kunnen doorbijten en ongebaande paden durven te betreden. Dat was echt een les voor mij. Je leert dat niet in je opleiding. Bovendien zijn we in de zorg gewend om netjes te doen wat anderen van ons verwachten. Ik heb in die periode ook geleerd om voor mijn visie te gaan staan. SWZ ben ik ontzettend dankbaar, dat ik deze kans heb gekregen. En dat we nu zelfs mogen doorbouwen op wat we hebben neergezet. Waar vind je dat nog?!”